કિરણના કાકાએ સમજાવ્યું કે ૧૭ વર્ષ પહેલાં, કિરણ તેની કાકીના ઘરે રહેતી હતી. ૨૦૦૮માં એક દિવસ, વરસાદની ઋતુમાં, તે આઈસ્ક્રીમ ખરીદવા માટે બહાર ગઈ હતી. જ્યારે તે લાંબા સમય સુધી પાછી ન આવી, ત્યારે શોધખોળ શરૂ કરવામાં આવી. કિરણે ખુલાસો કર્યો કે તે વરસાદ દરમિયાન ઘરે જવાનો રસ્તો ભૂલી ગઈ હતી. ત્યારબાદ, તેને ઈસ્લામાબાદના એધી સેન્ટરમાં મોકલવામાં આવી હતી.

એધી સેન્ટરના શબાના ફૈઝલે સમજાવ્યું કે પંજાબ સિટી પ્રોજેક્ટે મેરા પ્યારા નામનું એક અભિયાન શરૂ કર્યું હતું, જેમાં ખોવાયેલા લોકોને તેમના પરિવારો સાથે ફરીથી મિલાવવામાં આવ્યા હતા. તેઓએ કિરણને તેના પરિવાર સાથે ફરીથી મિલાવવાના પ્રયાસો પણ શરૂ કર્યા હતા. લાહોરમાં મેરા પ્યારા કાર્યક્રમના વડા સિદ્રા ઇકરામે જણાવ્યું હતું કે આ પ્રોજેક્ટ એક વર્ષથી ચાલી રહ્યો છે અને 51,000 બાળકોને તેમના પરિવારો સાથે ફરીથી ભેળવી દીધા છે.

સિદ્રાએ કહ્યું કે તેમની એક ટીમે કરાચીમાં એધી સેન્ટરની મુલાકાત લીધી હતી. ત્યારબાદ કિરણનો ઇન્ટરવ્યુ લેવામાં આવ્યો. કિરણે સમજાવ્યું કે તે કાસુર જિલ્લાની હતી પરંતુ ઇસ્લામાબાદમાં તેના મામાના ઘરે રહેતી હતી. કિરણને તેના પિતાનું નામ અબ્દુલ મજીદ યાદ આવ્યું. કાસુર જિલ્લાના અધિકારીઓને જાણ કરવામાં આવી, અને જાણવા મળ્યું કે કિરણના પિતા તે ગામમાં રહે છે.

એવું જાણવા મળ્યું કે ગામમાં ઘણા લોકોનું નામ અબ્દુલ મજીદ હતું. તેથી, કિરણના ફોટા બધાને બતાવવામાં આવ્યા. પોલીસ રેકોર્ડ તપાસ્યા પછી, અબ્દુલ મજીદની ઓળખ થઈ, જેની પુત્રી 17 વર્ષ પહેલાં ગુમ થઈ ગઈ હતી. ત્યારબાદ કિરણને તેના પરિવાર સાથે મેળવવામાં આવી.