પાકિસ્તાનના નાયબ વડા પ્રધાન અને વિદેશ પ્રધાન ઇશાક ડારે તાજેતરમાં યુરોપિયન યુનિયન ઇન્ડો-પેસિફિક મંત્રી મંચમાં સિંધુ જળ સંધિનો મુદ્દો ફરીથી ઉઠાવ્યો હતો. તેમણે ભારપૂર્વક જણાવ્યું હતું કે સંધિનું સસ્પેન્શન "પ્રદેશની સ્થિરતા માટે વાસ્તવિક ખતરો છે." એપ્રિલમાં પહેલગામમાં થયેલા આતંકવાદી હુમલા બાદ ભારતે સંધિને સસ્પેન્ડ કરી દીધી હતી. ડારે ભારતના આ પગલાને આંતરરાષ્ટ્રીય મંચ પર રાજકીય હથિયારમાં ફેરવવાના પ્રયાસ તરીકે વર્ણવતા કહ્યું કે, ભારત પાસે સિંધુ જળ રોકવાની ક્ષમતા છે. પાણી સહકારનો સ્ત્રોત રહેવું જોઈએ, રાજકારણનું હથિયાર નહીં. તેમણે આંતરરાષ્ટ્રીય મંચ પર કાશ્મીરનો મુદ્દો પણ ઉઠાવ્યો, જ્યારે ભારત હંમેશા તેને દ્વિપક્ષીય મુદ્દો માનતું આવ્યું છે.

સિડની સ્થિત બિન-લાભકારી સંસ્થા ફોર ઇકોનોમિક્સ એન્ડ પીસ દ્વારા ૨૦૨૫ના ઇકોલોજીકલ થ્રેટ્સ રિપોર્ટ અનુસાર, પાકિસ્તાન પાણીની અછતના ગંભીર ખતરોનો સામનો કરી રહ્યું છે. પાકિસ્તાનની ૮૦ ટકા ખેતી સિંધુ બેસિનના પાણી પર નિર્ભર છે. રિપોર્ટમાં જણાવાયું છે કે ભારત પાસે સિંધુ નદીના પ્રવાહને વાળવાની ક્ષમતા છે, જે પાકિસ્તાનના કૃષિ ક્ષેત્રને બરબાદ કરી શકે છે.

સૌથી ગંભીર ચેતવણી એ છે કે પાકિસ્તાનની પાણી સંગ્રહ ક્ષમતા નદીના પ્રવાહના આધારે ફક્ત 30 દિવસ સુધી મર્યાદિત છે. આનાથી પાકિસ્તાન મોસમી અછત માટે અત્યંત સંવેદનશીલ બને છે. જોકે 1960ની સંધિ ભારતને પશ્ચિમી નદીઓ (સિંધુ, ઝેલમ, ચેનાબ)ના પ્રવાહને સંપૂર્ણપણે અવરોધિત કરવાની મંજૂરી આપતી નથી, તેમ છતાં ડેમ કામગીરીમાં નાના ફેરફારો પણ પાકિસ્તાની ખેડૂતો પર ગંભીર અસર કરી શકે છે, જેમ કે મે મહિનામાં જોવા મળ્યું હતું જ્યારે ચેનાબ નદી પર સલાલ અને બગલીહાર ડેમમાં જળાશય ફ્લશિંગ દરમિયાન પૂર જેવી પરિસ્થિતિઓ ઊભી થઈ હતી.

ભારત અને પાકિસ્તાન વચ્ચે ૧૯૬૦માં સિંધુ જળ સંધિ પર હસ્તાક્ષર થયા હતા. આ કરાર હેઠળ, ભારત ત્રણ પશ્ચિમી નદીઓ સિંધુ, ઝેલમ અને ચિનાબનું પાણી પાકિસ્તાન સાથે વહેંચવા સંમત થયું હતું, જ્યારે ત્રણ પૂર્વીય નદીઓ બિયાસ, રાવી અને સતલજ પર નિયંત્રણ જાળવી રાખ્યું હતું. આ સંધિ બંને દેશો વચ્ચે પાણીની વહેંચણીનું નિયમન કરે છે. જો કે, તાજેતરના વર્ષોમાં, આતંકવાદી હુમલાઓ બાદ સંધિને સ્થગિત કરવા જેવી ભારતની કાર્યવાહીને કારણે તણાવ વધ્યો છે. ઇશાક ડારે ભારત સાથેના તણાવને ઓછો કરવાના પ્રયાસોમાં મધ્યસ્થી કરનારા આંતરરાષ્ટ્રીય ભાગીદારોની પ્રશંસા કરી હતી.