‘દર સોમવારની જેમ, ૧૦ નવેમ્બરના રોજ, હું ચાંદની ચોકમાં ગૌરી શંકર મંદિર ગયો. ત્યાં ભીડ હતી, મારા પગ થાકેલા હતા... તે સમયે, હું ઈચ્છતો હતો કે લાઈન ટૂંકી હોત. પણ હવે હું તેના વિશે વિચારું છું  તે લાંબી લાઈન મારા જીવનની ઢાલ બની ગઈ. જો મેં થોડી મિનિટો પહેલા મુલાકાત લીધી હોત, તો મારું નામ મૃત્યુ પામેલા લોકોની યાદીમાં હોત. આ શબ્દો છે દિલ્હી બ્લાસ્ટના પ્રત્યક્ષદર્શીના મનોહરના.

'કાન ફાટી જાય તેવો અવાજ અને ધુમાડો'

વિસ્ફોટ યાદ આવતાં મનોહરનો અવાજ ભારે થઈ જાય છે. તે કહે છે કે 'મંદિરના દર્શન કર્યા પછી હું સીડીઓ પરથી નીચે ઉતર્યો કે તરત જ એક બહેરાશભર્યો અવાજ આવ્યો... અને થોડી જ વારમાં આખો વિસ્તાર ધુમાડાથી ભરાઈ ગયો.'

ધુમાડામાં કંઈ દેખાતું નહોતું, ફક્ત ચીસો અને લોકો દોડી રહ્યા હતા. જ્યારે ધુમાડો થોડો ઓછો થયો, ત્યારે મનોહરે પોતાનું બાઇક જોયું. ગૌરી શંકર મંદિરની બહાર પાર્ક કરેલું. ટાયરની બાજુમાં, માનવ માંસનો એક ગઠ્ઠો ત્યાં પડેલો હતો. તે જોઈને મનોહરને લાગ્યું કે જાણે તેના શરીરમાંથી બધુ લોહી સુકાઈ ગયું હોય. ગભરાયેલી આંખો સાથે, મનોહરે આસપાસ જોયું.  અરાજકતા અને દરેક દિશામાં ભય. તે કહે છે, ધુમાડો ગૌરી શંકર મંદિરમાં ઊંડે સુધી ઘૂસી ગયો હતો... એવું લાગ્યું કે મંદિરની અંદર જ બોમ્બ ફૂટ્યો છે.નજીકના લોકો દોડી રહ્યા હતા, બૂમો પાડી રહ્યા હતા, "જૈન મંદિરના ઝુમ્મર તૂટી ગયા છે, બધા કાચ તૂટી ગયા છે." તે દરમિયાન, મનોહરે કેટલાક પોલીસકર્મીઓને દોડતા જોયા. તેઓ પોતે આઘાતમાં હોય તેવું લાગતું હતું. પછી, "એવું લાગે છે કે બોમ્બ ફૂટ્યો છે! બોમ્બ ફૂટ્યો છે!" બૂમ પાડીને, તે ઘટનાસ્થળ તરફ દોડી ગયો.

ભયથી કંટાળીને, મનોહરમાં હવે ત્યાં રહેવાની હિંમત રહી નહીં. તે કહે છે, "મારા પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા, પરંતુ મેં મારી બાઇક ઉપાડી અને કોઈક રીતે ભાગવામાં સફળ રહ્યો." જ્યારે હું જામા મસ્જિદ પહોંચ્યો ત્યારે સામેથી ફાયર બ્રિગેડના વાહનો સાયરન વગાડીને આવી રહ્યા હતા.

ત્યાં ઉભેલા લોકો બેચેન હતા - કોઈ કંઈ સમજી શક્યું નહીં.

એકએ પૂછ્યું, "ભાઈ, આગળ શું થયું?"

મનોહરે જવાબ આપ્યો, "લાલ કિલ્લાની સામે ધમાકો થયો..."

લોકો સ્તબ્ધ થઈ ગયા - "ઓહ...તો અહીં સુધી અવાજ એટલો જ પહોંચ્યો..."

ધ્રૂજતા હાથે, મનોહર કોઈક રીતે પોતાની બાઇક સંભાળીને ઘરે પહોંચવામાં સફળ રહ્યો. તેનું હૃદય હજુ પણ ધબકતું નહોતું. તેને હજુ પણ ખબર નહોતી કે લાલ કિલ્લા અને ચાંદની ચોકમાં શું થયું છે. વિસ્ફોટ આતંકવાદી હુમલો હતો કે અકસ્માત.

ઘરે પહોંચીને ટીવી ચાલુ કરતાંની સાથે જ, સ્ક્રીન પર પહેલી છબી દેખાઈ - એ જ જગ્યા, એ જ રસ્તો, એ જ મંદિરનો ખૂણો...  મનોહરે કહ્યું, "ટીવી પર તે દ્રશ્ય જોઈને, મારા હાથ સુન્ન થઈ ગયા." પછી આખી રાત મારી આંખો ખુલ્લી રહી દરેક બ્રેકિંગ ન્યૂઝ સાથે, ફક્ત એક જ વિચાર આવતો રહ્યો જો નિયતિએ મને પાંચ મિનિટનો ગેપ ન આપ્યો હોત... તો કદાચ હું પણ તે મૃતકોમાંનો એક હોત.

દિલ્હીના સીલમપુરનો રહેવાસી મનોહર ગઈકાલે રાત્રે ઘરે પાછો ફરે છે અને જ્યારે પણ તે આંખો બંધ કરે છે, ત્યારે તે જ દ્રશ્ય તેની સામે ફરી વળે છે. કાન ફાડી નાખે એવો અવાજ, ધુમાડામાં લથપથ ચીસો... અને થોડા ડગલાં દૂર, જમીન પર પડેલો એક ક્ષતિગ્રસ્ત માનવ શરીર. મનોહર આખી રાત એક જ વાત વિચારતો રહ્યો. ભાગ્યએ મૃત્યુને ફક્ત એક ઇંચ દૂર કરી દીધું હતું.

દિલ્હી આતંકવાદી હુમલામાં 12 લોકોએ જીવ ગુમાવ્યા છે, જ્યારે ૨૦થી વધુ ઘાયલ થયા છે. વિસ્ફોટ સમયે મનોહર ચાંદની ચોકમાં હતો. તેમણે પોતાની આખી ઘટનાનું વર્ણન કર્યું.

લગ્નની મોસમ હોવાથી ભારે ભીડ હતી

મનોહર સાંજે ૬ વાગ્યાની આસપાસ ચાંદની ચોક પહોંચ્યો. તેમણે કહ્યું, સામાન્ય રીતે, સોમવારે આટલો ટ્રાફિક હોતો નથી... પરંતુ લગ્નની મોસમને કારણે, યમુના બજાર હનુમાન મંદિરથી લાલ કિલ્લા સુધી વાહનો ઘૂસી રહ્યા હતા. લાલ કિલ્લાથી યુ-ટર્ન લઈને ચાંદની ચોક તરફના રસ્તા પર પહોંચવામાં અડધો કલાક લાગ્યો.

ચાંદની ચોકની મુલાકાત લેનારાઓ પાર્કિંગની સમસ્યા જાણે છે. પરંતુ વારંવાર આવવા-જવાને કારણે, મનોહર ત્યાં એક અપંગ વ્યક્તિ સાથે પરિચિત થયો હતો. તે તેનું નામ જાણતો ન હતો, પરંતુ તે જાણતો હતો કે તે "સેટિંગ" દ્વારા મંદિરની આસપાસ વાહનો પાર્ક કરીને કેટલાક પૈસા કમાય છે. મનોહર ક્યારેક તેને પૈસા પણ આપતો, ક્યારેક કપડાં પણ આપતો. ૧૦ નવેમ્બરના રોજ, મનોહરે તેના માટે જીન્સની જોડી પણ ખરીદી હતી. શરૂઆતમાં, તેણે વિચાર્યું, "હું દર્શન પછી તેને આપીશ." પછી, અચાનક, તેને વિચાર આવ્યો, "હું તેને પહેલા જ આપીશ, મારી બાઇક ઉપાડીશ અને સીધો ઘરે જઈશ. હવે, મનોહરને લાગે છે કે કદાચ તેને જીન્સ વહેલા આપવું એ ભગવાનનો સંકેત હતો, કારણ કે જો તે પછીથી તે પહોંચાડવા ગયો હોત તો કોઈને ખબર નથી કે શું થયું હોત. મનોહર હવે તે અપંગ વ્યક્તિ વિશે પણ ચિંતિત છે, કારણ કે વિસ્ફોટ પછી તેણે તેની પાસેથી કોઈ સાંભળ્યું નથી.